Als ik zo naar mijn agendapunten en to do-lijstjes kijk, heb ik het allemaal redelijk onder controle. Mijn iCalender is inmiddels kleurrijk van alle geordende afspraken en mijn to do-lijstjes krijgen vinkjes waarvan ik de taken snel kan verwijderen om weer plaats voor nieuwe te maken. Zo merk ik dat ik stappen maak, maar me bezig blijf houden. Geen idee of dat wel goed of ‘gezond’ klinkt, maar het werkt voor mij..?
Wat ik wel weet is dat ik met zoveel projecten en plannen door elkaar verbanden ga zien. Ik zie hoe ik mensen kan verbinden voor nieuwe ideeën, hoe ik sommige ideeën bij elkaar kan brengen voor het afronden van een project. Soms kan dat het missende puzzelstukje zijn om een project naar de volgende stap te brengen. Dit is terug te herleiden naar hoe ik naar films kijk; ik heb een stukje dialoog onthouden wat later terugkomt in beeld en hoe kun je die vertelling interpreteren?
Dan nog mijn vrijwilligerswerk, waarin ik op mijn eigen tempo mijn ideeën uit eigen motivatie en passie werkelijkheid van kan maken. Ik merk dat de keuzes hiervoor tot nu goed geweest zijn, want zelfs hier onbewust breng ik werelden bij elkaar waarin ik mij wil ontwikkelen en welke ik wil verbeteren. Denk aan het ontmoeten van iemand tijdens een vergadering voor één vrijwilligersproject, maar die per toeval ook in de filmwereld zit bij een organisatie die ik ken.
Hierdoor zijn er weer deuren opengegaan voor mogelijkeheden in niet alleen het uitbreiden (en verbinden) van mijn netwerk(en), maar ook in de verdere ontwikkelingen en nieuwe kansen voor mijn carrièrestappen binnen filmmaken, -educatie en -programmering.
Geef een reactie